27-05-10

Boogie Boy: “It’s a Gas is een sterk staaltje creativiteit

Boogie Boy: “It’s a Gas is een sterk staaltje creativiteit!”Paul Michiels – een fantastische popzanger – en Jeroen D’hoe – een klassiek geschoolde pianist – hebben met hun eerste verrassende album ‘It’s a Gas’, Vlaanderen met verstomming geslagen. En daar zijn de collega’s van Paul het volmondig mee eens. 

“Dat kun je wel stellen ja”, opent Boogie Boy na afloop van de albumvoorstelling in hotel Ter Elst in Edegem. “Maar ….. Er blijft één ding, één constante: de stem, de voice, herkenbaar uit duizenden: Paul Michiels! En dat is de driving force van het concept. Dus als hij met twee speelt of helemaal alleen of met een big band of een rock band, het maakt helemaal niets uit…. Zijn stem maakt het verschil”, benadrukt Paul Boogie Boy Ambach. 

Creatief een heel sterk album!
“Paul maakt het verschil. De sound, het timbre, het register, de manier van naar boven naar links en naar rechts de mensen te bespelen, zal je Paul niet meer moeten leren. Het is precies de discipline waarmee een violist de macht heeft over zijn instrument….. Dat is creatief sterk!”
Het zijn allemaal nummers die zo uit een jazzclub in Amerika kunnen geplukt zijn! En toch is het allemaal toegankelijk voor een zeer ruim publiek! 

“In het begin had ik een kleine moeite om mij te adapteren want die kern van liedjes die bij Sting aanleunen, die in zijn register zitten en de emotie die hij teweegbrengt als hij als duo of met vier speelt, is toch ietsje anders”, vervolgt Paul. “Hier werden de nummers – enkel begeleid op piano – wel straf gebracht. Die gave heeft hij! En …… Paul moest ook wel straf uit zijnen tram komen, wilden de nummers volledig tot hun recht komen. Dus… jazz… ja, melodieus, swing…. ja, maar in het begin was het een beetje moeilijk. Van de twaalf nummers die ik gehoord heb, waren er minstens drie die geswingd hebben als geen ander!” 

Michiels o la Toots Thielemans!
Paul, is daar in Vlaanderen een publiek voor? “Een luisterpubliek zeker. Een theaterpubliek ook, we zien hier rondom ons allemaal volwassenen die van goede muziek houden –met alle respect geen boemlala – en die willen relax in hunne zetel, van hoogstaande muziek maar met een kleine touche-emotie genieten. En die touche-emotie is iets wat Mijnheer P.P. Michiels of Polle Pap of hoe je hem ook noemen wilt – een goede blueszanger en goede vriend van mij trouwens – wel weet te brengen.”
“Hij is ook een zeer begenadigde mondharmonicaspeler…. We zijn hier niet ver van Toots Thielemans hé! En wat meer is ….. Paul bespeelt dat instrument met dezelfde emotionele feeling….. ja, chapeau! Ik had het een beetje moeilijk in het begin omdat ik de swing onmiddellijk had verwacht. Dat was niet zo, maar de toeschouwer moet zich eerst eventjes kunnen acclimatiseren met zijn oren”, gaat Boogie Boy lachend verder. 

De chemie die tussen Jeroen D’hoe en Paul ontstaat op de bühne is toch opmerkelijk te noemen. “Ja, ik ken de pianist niet, ik ken de vroegere pianist van Paul, ik ben straf in het genre van ‘RMB en blues’- feeling, ik voel direct of pianisten die feeling hebben en deze is anders! Is melodieuzer en laat ook zijn instrument meesterlijk spelen. Of hij dat tikkeltje blues en soul heeft – volgens mij niet – maar dat laat hij aan de andere (lees Paul) over.” 

“Hey, we zijn hier precies een wetenschappelijke discussie aan het voeren. Het is precies een voetbalmatch die we aan het analyseren zijn! (lacht hartelijk) Hij ondersteund hem muzikaal, maar hij brengt harmonie in dat spel, terwijl de artiest die daar staat, die heeft heel de soul in zich en die wordt gedragen door die pianist die hem gene soul geeft, hoewel…… hij ondersteund hem met harmonieuze, emotionele noten die geplukt zijn uit klassieke muziek.”
Paul…. Hier brachten ze de songs met hun tweetjes, op het album is het met een band, wordt het dan niet totaal anders live? 

“Ik denk het wel. Ik denk dat je gelijk hebt. Ik had hier wel een contrabassist bij verwacht
omdat een bas – de stem van zijn register is hoog, ik zou noemen een tenor – en een bas geeft je tegengewicht en dat maakt het geheel tot een wereld van verschil. Dus….. de combinatie op de plaat die ik niet gehoord heb met een band en wat ik gezien heb vanavond, zou ik voorstellen om er een contrabas bij te zetten en een ‘jazzy’-gitaar en dan is de swing compleet”, besluit Paul Boogie Boy Ambach die zich een sabbatjaar veroorloofd als concertorganisator en zich meer focust op muziek en onderzoekt wat zijn collega’s doen en het deze zomer enorm druk zal hebben als Boogie Boy op jazz- en bluesfestivals. 
Auteur: Eric Vanhooren

De commentaren zijn gesloten.