01-12-09

Een dankbare Jimmy Frey beleeft tweede jeugd! [14-11-2009]Jimmy Frey (70) het Vlaamse tieneridool van de jaren ’70, blikt heel dankbaar terug op zijn carrière en op de periode dat hij in Brugge reilde en zeilde. Artistiek of niet….. wie in Brugge woont, w

Een dankbare Jimmy Frey beleeft tweede jeugd! [14-11-2009]
Een dankbare Jimmy Frey beleeft tweede jeugd!Jimmy Frey (70) het Vlaamse tieneridool van de jaren ’70, blikt heel dankbaar terug op zijn carrière en op de periode dat hij in Brugge reilde en zeilde. Artistiek of niet….. wie in Brugge woont, weet dat hij een bevoorrechte persoon is. Brugge is een fantastische stad in alle weersomstandigheden en in gelijk welk seizoen, vertelt Jimmy aan Mediawatchers. 

De rasechte Vlaamse entertainer beleeft met zijn theatertour ‘Samen’ zijn tweede jeugd! In ‘zijn’ Brugge gaf hij onlangs een spetterend concert in een van de mooiste – zo niet het mooiste – gebouw van Brugge: de Stadsschouwburg. Een show waar de adrenaline van afdroop en waarbij ieder lied explodeerde als een bom. 

Samen met Paul Severs en Marc Dex en begeleid door The Golden Bis Band, bracht Jimmy onder de noemer ‘SAMEN’ een show- en lichtspektakel Las Vegas waardig. Niet verwonderlijk dus dat de West-Vlaamse entertainer na ruim een uur de planken te hebben getrotseerd en na een minutenlange staande ovatie van het publiek te hebben ontvangen, moe en uitgeput neerviel op zijn stoel in de kleedkamer. Maar onvermoeibaar zoals Jimmy steeds is, gaf hij nog tal van interviews aan journalisten en signeerde hij achteraf in het foyer, graag nog foto’s en hoezen van zijn schitterende albums. 

Lees hier het verhaal achter de mens en de artiest Jimmy Frey, zoals wij het uit zijn mond konden optekenen. 

Jimmy Frey, hoe kijk jij terug op de periode dat je in Brugge hebt gewoond?
“Ik heb hier gewoond tijdens mijn eerste twee à drie levensjaren, tijdens de oorlog dus. Veel herinner ik mij niet meer, maar ik weet nog goed dat ik dan om de twee dagen naar Brugge kwam. Die periode voor mij is een heel goede souvenir, want als je een beetje artistiek zijt – je moet zelf nog niet eens artistiek zijn – dat weet je dat je een bevoorrechte persoon bent als je Brugge kent gelijk je broekzak en er ‘mag’ wonen en/of er bijna dagelijks vertoeven hé.”
“Brugge is een fantastische stad. Mooi en dat kan ik niet genoeg benadrukken. Brugge is in elk seizoen mooi. Brugge is prachtig bij mooi weer, maar Brugge is eveneens magnifiek bij regen en in de sneeuw!” 

Wat zijn voor jou de mooiste plekjes van Brugge?
Voor mij zijn het Minnewater, de Brugse Reitjes en vooral de site van de begijntjes, plekjes om te koesteren. Ze zijn meer dan een bezoekje waard. Maar niet alleen deze plaatsen zijn prachtig. Brugge telt 100 schoon hoekjes, aldus Jimmy Frey. 

Waarom heb je dan Brugge verlaten?
Mijn moeder had een kapperszaak aan zee. Heist was onze thuis maar mijn ouders hebben moeten vluchten tijdens de oorlog hé, door de felle bombardementen. Dus zijn we in Brugge beland en na de oorlog zijn we teruggekeerd naar Heist. Maar mama en ik, wij kwamen elke zondag tot de maandagavond naar Brugge bij mijn peter. 

Daarna zijn wij ook verhuisd van de kust – mijn mama is hertrouwd met een directeur van een fabriek, nylonfabrikanten in Brussel – en zo zijn we van Heist weggegaan naar Brussel. Mijn jeugd heb ik meestal in Heist doorgebracht, maar we bleven Brugge trouw! Van de zondagmiddag tot de maandagavond – ik ging nooit naar school, dat mocht toen nog in die tijd (lacht) – verbleef ik samen met mijn mama in Brugge, niet voor niets het Venetië van het noorden genoemd. 

Dat was een pateetje (een stukje taart) gaan eten in de Wullestroate (Wollestraat) en de winkels doen daarna. Mijn mama was een coiffeuse en zij zag graag kleren en Ivan ging dan mee hé (lacht). Nadien verzeilden we in Brussel door het hertrouwen van mijn ma. 

Trad u toen al op in die periode?
Optreden eigenlijk niet nee. Ik heb wel eens aan een zangwedstrijd meegedaan – toen ik, zeven was – in Heist toen wij daar woonden en ‘k heb die nog gewonnen ook. We zijn in Heist aan Zee blijven wonen tot ik dertien was of zo, maar Brugge heeft altijd een rol gespeeld in mijn carrière. Mama heeft nadien met ouder te worden, nog 20 jaar in Brugge gewoond en ik kwam iedere week twee dagen naar Brugge tot aan haar dood.
Ja….. uitdrukken wat je zo mooi vindt aan Brugge……je kunt dat niet zeggen hé. Het is niet alleen de roots, maar ook en vooral de schoonheid van Brugge die mij bekoord en blijft bekoren. Dat is ongelofelijk hé! 

Komt ge nu nog regelmatig naar Brugge?
Ja, hoewel mama er niet meer is, dus kom ik er minder. Ik woon nu aan zee, maar als we bijvoorbeeld een avondje uit plannen om te gaan eten, dan komen we steevast naar Brugge. Maar….. ik kan spijtig genoeg niet goed geen weg meer, ik heb een nieuwe heup waardoor ik niet goed meer kan wandelen. 

Maar….. Vroeger in mijn glorieperiode – ‘k heb altijd aan zee gewoond hé in de zomer – en als ik een schoon meisje had hé, deed ik altijd voor we naar het hotel teruggingen, een wandelingetje in Brugge ’s nachts! De Reitjes af, ja ja heel romantisch was da, en surtout mooi! Nu fiets ik veel in Brugge en de regio. 

Je hebt eigenlijk als zanger een schitterend parcours afgelegd en nog steeds, hoe blik jij nu zelf op die periode terug?
In feite ben ik in Frankrijk begonnen en Tura was al doorgebroken met ‘Eenzaam zonder jou’ – ik zat toen in Frankrijk in die periode – maar ik heb dat nooit au serieux
genomen dat Vlaams, totdat ik er zelf ben in verzeild geraakt en dat ik natuurlijk mijn carrière gemaakt heb. Ik moet eerlijk bekennen: ik onderschatte dat vroeger. Ik moet zeggen: ik heb het geluk gehad tot de elite van mijn generatie te behoren: Tura – Marva – Frey hé. En nadien Sommers natuurlijk ook.
Natuurlijk…. Op dat niveau werken is plezant hé. Het is niet zoals in Frankrijk – ik ben begonnen in Frankrijk – het is grootser – maar ik heb mij altijd zo een beetje een Johnny Hallyday gevonden in Vlaanderen. Niet dat ik hem imiteer, verre van zelf, ik zing ook niet zoals hij. Maar ja…. ik heb nooit gedacht dat het kon. Maar ik heb het geluk gehad van geen hits te maken maar wel super hits! En dat heeft natuurlijk een heerlijk gevoel, dan sta je nog een trapje hoger en is het feest hé. 

Ieder bal – Tura heeft het nog gezegd deze week op televisie – vroeger moesten we bals doen, bij mij waren dat recitals hé. Met sirenes, de lichten uit in de zaal, ik had altijd tien à vijftien vrienden bij – baas doe het licht uit, hij gaat niet meer willen komen hé als je ’t licht niet uit doet en je moet eens zien wat een pak volk hier is hé – ik was een meisjesidool en ze deden het hé! Dit is geen danstime maar showtime zeg ik altijd. Al dat volk voor het podium en we waren vertrokken hé. Dus ik viel altijd op mijn pootjes en ik vond dat heel goed. 

Wat is U het meest bijgebleven uit je rijkgevulde carrière, zowel in positieve als in negatieve zin?
In negatieve zin eigenlijk niet zoveel. Als ik dan toch iets moet aanhalen is het wel dat ik soms last had dat ik niet geapprecieerd werd van bepaalde (stopt plots met praten) – hier in Brugge bijvoorbeeld ook – als ik kwam zingen was ’t wel altijd vol, maar toch nooit zoals het moest – nu wel – ze hebben me beter leren appreciëren met mijn ziekte. Je weet ik ben een beetje het ‘enfant terrible’ en de West-Vlamingen hebben dat niet zo graag. Je moest een brave jongen zijn – en je weet op wie dat ik peins als ik dat zeg – en ik was just het tegenovergestelde, je weet wel zogezegd imago hé, maar dat is nu allemaal voorbij. 

Dus de negatieve kanten waren er niet zoveel, maar…. ik zeg het in het algemeen… ik vond dat er voor sommigen ietsje teveel gedaan werd en voor mij niet genoeg! Maar dat was zonder jalousie, dat was gewoon constateren en goed nagedacht. Niet dromen hé. 

Maar dan de positieve dingen….. muzikaal, de periode van de soul, maar dan in ’t Vlaams hé! ‘Zo mooi, zo blond en zo alleen’, ‘Duw een beetje’, twee lp’s opgenomen met de J.J.- band en wat gebeurde er…… in steden zoals Gent en Antwerpen kwam er heel veel volk en een bepaalde jeugd – ‘k mag niet zeggen allemaal – maar een bepaalde jeugd van discotheken op den buiten hé, dat was een heel plezante periode en ook mijn ‘Yet I Now’ mijn Engelse periode – ik was 40 – het ging een beetje neerwaarts hé, maar ik had altijd mijn werk zulle en altijd dezelfde prijs, nooit iets van mijn prijs moeten afdoen – ja dat waren de gloriejaren waar ik de meest aangename herinneringen aan over heb gehouden. 

Ge treedt nog zo’n 30 à 35 keer op per jaar en geregeld zijn de zalen uitverkocht heb ik vernomen van Gontrand van Pro Sound, uw technicus die ook dweept met uw show. Een supershow vertelt Gontrand mij – maar vanwaar is Godsnaam nog steeds die bezeten- en gedrevenheid?
Omdat er maar één plaats is voor mij waar ik mij gelukkig voel en dat is op het podium. Ik heb altijd gezegd: mijn trouwste maîtresse – dat wil dan ook zeggen ‘publiek’, ik houw niet van het woord fans – is het podium en het publiek! Dat is alles en mijn enige drijfveer. 

Je leeft daarvoor. Niet overdrijven hé, ik zing maar een dertigtal keer per jaar hé. Niet dat ik mij kapot ga zingen hé. Geen sprake van! Maar ja, het liefste wat ik doe is op een podium staan en ik straal dat ook uit hé. Ze zeggen dat allemaal de mensen. 

Het is wel zo dat er geregeld mensen zijn die geen ticketje meer kunnen kopen wegens uitverkocht! Enkele dagen terug waren er 150 man/vrouw die aan geen kaartje geraakten. Dat is nog nooit gebeurd. Ja, we hebben records geslagen. Natuurlijk, meestal is de toegang gratis, maar bij enkele gelegenheden vroegen ze 8,50 of tien euro. Een peulschil voor het spektakel (show, licht, een zeskoppige liveband en naast mezelf ook nog Paul Severs en Marc Dex) dat de mensen te zien en te horen krijgen. Nee, het ministerie subsidieert de tournee, vandaar dat de inkomprijs gratis of wel zeer democratisch is. Slechts op die manier is mogelijk om een zeer convenabele productie in elkaar te boksen, iets wat ons bijzonder goed gelukt is. Eéntje die ten minste op iets trekt hé. 

Wat mogen we in de toekomst nog van Jimmy Frey verwachten?
‘Rien de tout’! Voortdoen zoals ik bezig ben. ’t Schijnt…. Enfin, ze hebben het materiaal gevraagd, dat Universal Music, volgend jaar zal uitpakken met een box met 100 nummers van mij. Het materiaal: platen, foto’s van vroeger en tal van andere dingen is in hun bezit, zij zijn nu aan zet. Daar komt misschien wel een nieuwe singel bij. Maar verder moet je niets verwachten. 

Ik vind dat er geen aandacht genoeg besteed wordt aan ons voor nieuw materiaal, dus ik ben goed zoals ik ben en het gaat niet meer om contracten hé. Wat ik wel zou willen zeggen en ik zou dat misschien in de titel willen als dat mogelijk is, of ten minste mee eindigen, dat is dat ik 20 jaar na mijn ziekte, nog altijd graag gezien word, dat ik nog altijd de punch heb om op te treden en dat ik mij heel gelukkig voel en ongelofelijk dankbaar! Dat zou ik willen dat je dat laat blijken in uw artikel!
Mijn dankbaarheid is oneindig groot en dat is geen komedie hé! Ik ben mij er heel goed van bewust vanwaar ik kom, want ze zeggen kanker en kanker…. Vergeet niet, ik heb drie jaar niet gezongen hé! Ik zou het ook niet gekund hebben hé, want ik weet nog altijd… mijn zuster Christiane, had een huis in Frankrijk en die woonde in een straatje die zo ging hé (toont de steilheid van de straat met zijn arm) – zes, zeven maand na mijn therapie als alles voorbij was, de bestralingen en al hé, kwam ik boven aan het einde van de straat en ik had geen adem meer….. en ik versta dat niet dat mensen gelijk bijvoorbeeld die smartlapzanger – hoe heet die ook weer, dat die na hun behandeling direct opnieuw vijf keer per week kunnen optreden. Ik kan da niet. 

Natuurlijk, ik vlieg er wel steeds in hé tijdens mijn optredens! Ik weet nog heel goed…. een jaar na mijn therapie – dinges hoe heet hij al weer, de zanger uit Meise, hij was en is trouwens een heel goede vriend – Jo Vally – ik ben gaan zingen op zijn verjaardag, ik wou vijf nummers doen maar na drie was het al gedaan, ik kon niet meer! Maar een jaar later,
ging het plots wel, het ging zelfs formidabel! 

Had je ooit gedacht nog te kunnen zingen en op een bühne te staan?
Ja ja – waart ge daar rotsvast van overtuigd? – Ja, ja! Heeft dat geholpen om uw genezingsproces te bevorderen en te helpen overwinnen? Nee dat niet. Wat mij wel geholpen heeft zijn de duizenden en duizenden brieven die ik gekregen heb en ook van zieken en lotgenoten! ‘Wij bidden voor U, we gaan samen genezen (!)’ was iets dat veelvuldig terugkwam. Dat pakte mij en gaf mij moed om er voor te vechten. Ik wou genezen! 

Ik dacht zelfs niet meer aan zingen, ze hadden zelfs gedacht dat ik niet meer ging kunnen zingen. Maar …. Ik heb nooit geweten om welke reden, het ging niet om kanker maar om een andere reden….. mijn stem! Mijn zus heeft het mij nooit willen zeggen want het was na zes maand bijna gedaan met mij. 

Ik wou het ook niet weten hé! Ik heb altijd gezegd…. ‘ik wil het niet weten als het terminaal is! En euh…. Ik heb één groot geluk gehad – mijn spieren gingen kapot en ze hebben het product waarmee ik behandeld werd eruit gehaald en een ander product ingespoten en dat heeft de kern van mijn kanker verbrand! En … dat is mijn grote geluk geweest. Ze zeiden toen, ge gaat niet meer kunnen zingen – en ik dacht altijd dat het mijn stembanden waren, maar het ging wel degelijk om iets anders.
Hoe verwerkt ge dat als een dokter u confronteert en zegt dat ge kanker hebt, net op het moment dat ge aan de top van uw carrière staat?
De eerste dagen heel revolterend! Ik ontketende werkelijk een revolutie! Maar je moet verder. Op een dag heb ik een dokter gebeld – een cardioloog die een heel goede vriend is – en hij heeft mij gewezen – in een verstaanbare taal – op de enkele mogelijkheden die er waren om de kanker te bestrijden. Na het bezoek aan die cardioloog ben ik toen opgestaan en gezegd: ‘ik wil genezen!’ Boem patat en van toen af ben ik beginnen vechten! 

Van dan af de pers, jonge jonge jonge…..‘k heb nog nooit zoveel gelachen als toen – ik die nog al een sture kop heb hé – ‘k heb nog nooit met zovele zien lachen in de gazetten en in de boekskes. Dat was zo, ik wou en zou absoluut genezen. 

Hoe komt het dat wij Vlamingen niet zo chauvinistisch zijn als pakweg onze noorderburen? Wij hebben in Vlaanderen jong talent zat, maar die komen spijtig genoeg niet en/of onvoldoende van de grond. Meestal wordt een zanger ook maar gewaardeerd na zijn dood, zie Ann Christy. Hoe komt dat toch?
En gelijk de Fransen en de Duitsers voegt Jimmy er snel aan toe. Spijtig voor ons hé! Maar ‘je m’en fous’ hé, het komt op geen contract. Ik ga ne keer zeggen… Is dat normaal – ge gaat nu zien in de zaal wat er gaat gebeuren – dan moet ge zelf oordelen van het is goed, het is middelmatig of het is een flop – waarom is er nog nooit een captatie gedaan van mij? Eén of twee of drie doen ze er – geen captatie – die er een doet en er gebeurd iets met mij….. die doet dus een gouden zaak hé! Maar ik ga daarvoor niet op mijn knieën vallen zulle, ze kunnen m’n voeten kussen, we gaan het zelf doen volgend jaar, misschien hier in deze prachtige stadsschouwburg van Brugge! 

Ik heb dat al honderd keren gezegd…. kijk naar Frankrijk, ze trekken daar de boer op hé met die oude artiesten en met groot succes hé! Wel, wel, wel…. moest ik nu jong zijn, moest ik nu veertig jaar zijn, wel ik pak het risico hé; zie nu wat er met mij gebeurt hé en we zijn maar met zijn drieën hé en overal is het volle bak hé! Je kunt niet verliezen hé, onmogelijk! Natuurlijk je moet niet overdrijven in prijs hé!
 
Een slotvraagje: het is met een liveband, ‘ja, die mannen die Lotti begeleid hebben destijds, een van de beste orkesten, zo niet het beste orkest van België: The Golden Bis Band’, wat doet dat eigenlijk en wat betekend dat eigenlijk voor jou? Er is een tijd geweest en nu nog meer dan vroeger, dat het allemaal on tape was. 
Ja, ik heb ook on tape gewerkt maar ook vroeger zeer regelmatig met orkest. En dat is natuurlijk voor een artiest veel geestiger! Maar het is alleen dat niet hé….er is ook de
lichtinstallatie en het geluid hé. En bij mij mag ik zeggen…. Is dit perfect. Gontrand van Pro
Sound en zijn fantastische ploeg verzorgen dat tot in de puntjes, want ze weten dat ik op dat vlak een perfectionist ben hé. 

Maar met zo’n equipe en zo’n orkest mogen samenwerken, da’s een droom, dat is mijn leven, dat is mijn lang leven hé, besluit een lachende Jimmy Frey die nog meegeeft dat hij na deze tournee er enkele maanden tussenuit knijpt om volgend jaar met nieuwe moed opnieuw een 25 à 30-tal concerten te geven. Ik kan nog niet met pensioen en ik wil het ook niet, want zingen dat is mijn passie, mijn levenselixir (!) aldus een lachende Frey 

“Samen”
De concerttour ‘Samen’is nog te gast in volgende steden: woensdag 25 november in de Stadsschouwburg van St-Niklaas. Aanvang:14.00 uur - Reservatie:Tel.03/780.36.83 en
donderdag 3 december in CC Den Blank in Overijse. Aanvang:14.00 uur - Reservatie: Tel. 02/687.59.59.
Auteur: Eric Vanhooren

Commentaren

hallo Tilly Jimmy Frey, een rasartiest die veel te weinig succes heeft gehad !
fijne dinsdag Tilly
groetjes

Gepost door: Borriquito | 01-12-09

Goedeavond Tilly Jimmy Frey,als ik jong was gingen we met mijn ouders gaan kijken naar een optreden.
De dag ervoor kon ik bijna niet slapen dat weet ik nog heel goed.
Nog een fijne avond verder
Veel liefs Rita

Gepost door: Rita | 01-12-09

goedenavond Tilly, Wat mooi om lezen.Hij is altijd de sympathieke man gebleven. Geen dikke nek .Zijn tweede jeugd verdient hij.
Groetjes!!

Gepost door: magda | 01-12-09

Dag Tilly :-) Wij horen hem nog altijd graag.
Slaapwel.
Liefs :-)

Gepost door: Rosita | 01-12-09

fijne laatavond en voor straks welterusten

Gepost door: Yolanda | 02-12-09

De commentaren zijn gesloten.