08-02-09

Stef Bos zet AB in vuur en vlam!

Nieuwsbericht
Stef Bos zet AB in vuur en vlam!
    Foto's
[4/2/2009 Categorie: Muziek] Op zijn 47ste klinkt Stef Bos, rijper, nog voller en veel meer doorleefd. Stef Bos was indrukwekkend in de Ancienne Belgique, waar hij onlangs de aftrap gaf voor zijn nieuwe theatertournee 2009. Dit is het tweede deel van een tweeluik na ‘2008’, waarin uitsluitend nieuw werk werd gebracht. De verzameling van rond de veertig songs die zo zijn ontstaan, vormen de basis voor de theatertour ‘2009’. Het Nederlands – Vlaamse chansonnier werpt met zijn nieuwe theatertour, een ruime blik in de spiegel die de wereld toch is. Een wereld die volgens Stef Bos nog maar weinig te vertellen heeft.

AB in vuur en vlam!
Stef Bos was indrukwekkend in de Ancienne Belgique. In een sober decor en met afwisselend diepzinnige teksten in het Nederlands en het mooie Zuid-Afrikaans- dat verrassend goed verstaanbaar was – wist hij het publiek aan zijn lippen vast te kleven. De man brengt zijn eigen platen uit, houdt al jaren geen rekening meer met wat het radiolandschap graag op de luisteraar loslaat en toch zitten de zalen altijd nokvol. Zo ook afgelopen woensdag in de AB. De man die met ‘Papa’ een ijzersterke hit wist te scoren die op vandaag nog altijd als een dijk van nummer mag beschouwd worden en overeind blijft, zette van bij de aftrap de AB in vuur en vlam.

Stef Bos (Veenendaal, 12 juli 1961), bracht vorige jaar drie cd’s op de markt – allemaal gekleurd met spiksplinternieuw materiaal – songs die je vanaf het eerste moment naar de keel grijpen en je meer dan eens doen slikken. We weten al langer dan vandaag dat de chansonnier de man is die graag met woorden speelt en een toonbeeld is voor de jeugd wat teksten betreft met inhoud. Bos weet waar de muzikale klepel hangt en hoe hij zijn publiek weet te raken. Niet te verwonderen dus dat de Vlaamse – Hollander na ieder nummer een warm applaus kreeg van het AB-publiek.

Bos, zingt over de schoonheid van de innerlijke tweestrijd, het grijs van een mistige stad en de tijdbom die onder de Zuid-Afrikaanse samenleving tikt. Stef Bos vertolkt de nummers met gedrevenheid en een immens gevoel voor timing. Jacques Brel – toch de allergrootste in dit genre – zou het niet beter gekund hebben. Stef Bos is iemand die niet bang is van een dosis humor, maar toch in een vingerknip de voorstelling naar een dramatische wending kan stuwen.

Doorwinterde artiest!
Dat Stef Bos een doorwinterde artiest is, hoeven we niet meer op het voorplan te schuiven. Als opener koos de muziekmaker en woordkunstenaar voor ‘De stilte van m’n leven’ en ja…… voor Bos een song die hem typeert, want ze zijn een ‘bron van woorden en muziek!’ En een Stef Bos zonder muziek en zonder woorden, dat kunnen wij ons niet indenken. Voor deze schitterende theatertour, doet Bos een beroep op uitmuntende musici, die het klappen van de zweep kennen: Roberto Mercurio (bas), René van Mierlo (gitaar), Ton Snijders (toetsen, accordeon) en Martijn de Wagter (drums).

Na de opener pakt Bos uit met ‘Komati Poort’ een heel recent nummer waar het vruchtwater nog aanplakt. Het is ontstaan op de grens zo vertelt Bos. “Ik houw van grenzen, in Afrika kom je ze nog tegen, in Europa vind je ze eigenlijk niet meer, maar in Afrika kun je soms een dag wachten voor een grens en dat is lekker want je leert weer praten met mensen. Eén van die grenzen is de grens tussen Zuid-Afrika en Mozambique, die heet ‘Komati Poort’! En daar schreef ik het volgende: een soort metafoor, die je af en toe de ruimte moet ingaan die je nog niet kent!”

“Mijn onmacht woont in woorden”!
En zo gaat het de hele voorstelling verder. Het publiek zit aan de lippen van Bos vastgekleefd. Hij is niet alleen een begenadigde zanger, maar ook een boeiende verteller. En ook die teksten grijpen je naar de keel en zijn ingekleed als porselein. De theatertournee werd door zanger en woordkunstenaar Stef Bos gekoppeld aan het boek ‘Stillewe', die hij samen maakte met de Zuid-Afrikaanse kunstenaar Varenka Paschke. Het duo maakte een reis die inspiratie bracht en eindigde in Mexico op de dag van de doden. Het boek is het derde deel van de verzameling ‘Ongezongen woorden' en is veel sterker visueel beïnvloed dan z'n voorgangers.

Het boek is echt fonkelnieuw: de kaft bestaat uit sterretjes en flarden skeletten. Op de achterflap staat slechts een zin: ‘Mijn onmacht woont in woorden.' Het boek bevat teksten en gedichten die gaan over liefde en emoties met vaak een religieuze tint. Verwacht geen Bijbelse taferelen, maar ironische en maatschappijkritische zinsneden die God en de Kerk meer dan eens ter discussie stellen.

< Dia de la Muerte, het feest van de doden!
Een schitterende song – echt een pareltje – is: “Dia de la Muerte”! In dit nummer gaat bos de confrontatie aan met de dood. En daarover vertelt hij het volgende als inleiding: “Een liedje over de dood, het lijkt een beetje macaber en in het boek lijkt het ook macaber want er staan overal skeletten in, maar eigenlijk ben ik er in Mexico ook achtergekomen, dat wij mensen eigenlijk allemaal skeletten zijn, zoals we hier zitten! Er zit nog een beetje vlees aan, maar …. Dat gaat niet lang meer duren. Dat is een hoopvolle gedachte voor vanavond. (algemeen gelach). In Mexico hebben ze dat begrepen, ze gaan daar anders om met de dood. Er is niet zo’n scheidslijn. In Afrika had ik dat ook ontdekt. Zat ik er met muzikanten (blanke en zwarte) in Zuid-Afrika in de auto en toen bleek dat de hele voorouder familie daar ook zat. Meer dan driehonderd mensen en het was in een Golf GTI (gelach). Voor hen is die grens daar niet en is zo prachtig. Het is een soort vorm van verbeelding. In Mexico gaat het zo ver dat tijdens het feest van de dood – wij hebben dat gevierd bij een familie die Paschke Varenka met wie ik het boek heb gemaakt – kende. Tijdens de eerste avond van het feest van de dood, komen de doden bij jou thuis op bezoek. En ik als nuchter noorderling dacht bij mezelf: nauw dat zal wel meevallen! Ze gaan mij niet gek maken hier. Eerst wordt een altaar aangebracht, dat vond ik prachtig. Ouwe katholieke gewoonten daar zo in stapeltjes met prachtige kleuren er omheen en kaarsen erop gezet. Toen, werden daar allemaal spulletjes op gezet. Dat vond ik mooi want dat waren spullen waar de doden van hielden. Dat kon een boekje zijn een sigaret zijn, een glas bier of eten. En aan het eind van de avond stond het hele altaar vol met spullen en toen moesten de doden komen, zo had ik begrepen. Ik dacht…. Mij maken ze niet zot hier! Tot dat de tequila op tafel kwam (gelach). Eén glas, twee glazen, maar heel goeie tequila met zuiver water, daar wordt je niet dronken van maar wel zot! En opeens zie ik mijn moeder passeren tegen drie uur ’s nachts. Ik denk ….. Godverdomme, ik moet niet gek meer worden, dat mens ligt ergens op een kerkhof in Veenendaal in Holland en roep…. Hé ma, wat doe jij hier? (weerom algemeen gelach) Ze zegt: “jongen de grens tussen leven en dood is kleiner dan je denkt, als je verbeelding maar gebruikt! En opeens begonnen wij te praten alsof ze nooit was weggeweest. En ik dacht…. Dit is een feest dat ik vaker moet vieren.

Tweede avond van het feest van de dood ga je naar de kerkhoven toe. Nu gaan de levenden bij de doden op bezoek. En dat gebeurt ook werkelijk. Heel Mexico - City waar wij toen waren, trok naar de omgeving, naar de heuvels om daar op de kerkhoven feest te gaan vieren. Bij ons zijn de kerkhoven doorgaans aan de rand van een dorp of de stad, een beetje weggestopt. Vroeger nog in het dorp, nu achter een beukenhaag. Een beetje een macaber veld, daar was het een feestfestijn. Muziek, dansen, zingen en vooral veel drinken. Weer tequila! En weer zag ik mijn moeder passeren tegen drie uur ’s nachts. “Jongen zorg jij wel goed voor je zelf?” Ik zeg ma…. Houw nauw eens op! Tot achter je dood zit je nog te zeuren mens, komaan! Maar ze bedoelde het goed en we hadden een fantastische avond. Toen dacht ik ongelofelijk. Elk van ons die hier zit, die ooit iemand heeft moeten verliezen, zou dat het liefste willen: ‘één vond nog met dode kunnen op stap gaan! Als je dat wilt…. Mexico, eind oktober begin november, allen daar heen! Ja, ik denk niet dat dit hier gaat gebeuren. (gelach) Het volgende lied is daar ontstaan, dat is een ode aan de ‘Dia de la Muerte’, da’s het feest van de doden. Het onzichtbare willen zeggen en het niet kunnen. Het onmogelijke mogelijk willen maken en het niet kunnen! Alles niet kunnen en het toch doen.

Je ziet het hele verhaal zo voor je ogen, net alsof je in de bioscoop naar een film zit te kijken. Ook het in het Zuid-Afrikaans gezongen ‘’My vrou is huis toe’ laat je haren ten berge rijzen! Niet alleen als zanger weet Bos de mensen te raken, hij is ook een geboren en gepassioneerde verteller. Hij kreeg dan ook na afloop, meer dan terecht een minutenlange staande ovatie van ‘zijn publiek’! Want zong Stef Bos op een gegeven moment ‘Wij staan aan jou kant!’ was het overduidelijk dat het aanwezige publiek duidelijk de kant koos van de artiest – woordkunstenaar die in Vlaanderen eigenlijk niets meer hoeft te bewijzen: Stef Bos. Een vijfsterren concert die je niet mag missen.

Wie Stef Bos de komende weken in Vlaanderen met zijn nieuwe theatershow aan het werk wil zien, kan terecht op zaterdag 18 april om 20 u. in De Vooruit te Gent. Tickets 09/267.28.28, woensdag 29 april om 20.15 u in De Warande in Turnhout. Tickets 014/41.69.91, donderdag 30 april om 20 u. in De Spil in Roeselare. Tickets 051/26.57.00 en in mei achtereenvolgens in Hasselt, Brugge en Antwerpen. Meer informatie vind je op de website van Stef Bos: www.stefbos.nl.

Tekst: Eric Vanhooren
Koop hier de nieuwste van Stef Bos

<< Terug    Stuur naar een vriend    Print dit bericht    Voeg jouw bericht hier toe
Schrijf je in op de ZangTalent.Be-nieuwsbrief      Dit nieuws op je eigen site!     Bij favorieten

Commentaren

*** Heel fijne zondagavond
Groetjes

Gepost door: Illness | 08-02-09

De commentaren zijn gesloten.